Praktyczne doświadczenia w oczyszczaniu powietrza złowonnego

 

Praktyczne doświadczenia w oczyszczaniu powietrza złowonnego

Warto zadać pytanie, na czym bazują inwestorzy, decydując się wydać pieniądze na hermetyzację i dezodoryzację obiektów ściekowych komunalnych?

Tab. 1 Substancje oczyszczane

Z czego w sferze komunalnej oczyszczamy powietrze złowonne i w jakich obiektach?

1. Podstawowe zanieczyszczenia to: siarkowodór H2S, merkaptany, amoniak NH3 (głównie suszarnie osadów).

2. Podstawowe obszary: sieci kanalizacji sanitarnej (przepompownie, komory rozprężne, studnie rewizyjne) oraz oczyszczalnie ścieków komunalnych: początek procesu technologicznego (punkty zlewne, kraty, piaskowniki, osadniki wstępne) i gospodarka osadowa (zagęszczacze, odwadnianie osadu, suszarnie osadów).

3. Poziomy koncentracji H2S: niska 10-50 ppm; średnia 50 – 100 ppm; wysoka 100 -500 (i więcej).

4. Pozostałe typowe parametry graniczne dla powietrza złowonnego: temperatura: 15-40°C, optymalnie 30-35°C, ciśnienie: atmosferyczne, NH3: 100-400 mg/Nm³, odory: > 20 000 ou/Nm³, merkaptany: 5-100 mg/Nm³.

Obecnie w Polsce Brakuje aktów prawnych rangi ustawy lub rozporządzeń do istniejących ustaw, w szczególności do ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie ma też opracowanych krajowych dobrych zasad inżynierskich, systematyzujących i porządkujących zasady postępowania w zakresie hermetyzacji i dezodoryzacji. Pierwsze próby wdrożenia rozwiązań systemowych w formie Rozporządzenia Ministra Środowiska do ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DzU nr 62, poz.627, z późn. zm.) podjęto w 2003 r., włącznie z przygotowaniem projektu rozporządzenia i szeroko zakrojonych konsultacji. Po kilku latach, po zaniechaniu działań, rozpoczęły się prace legislacyjne nad odrębną ustawą „antyodorową”. Po konsultacjach społecznych w kwietniu 2011 r. projekt ustawy „antyodorowej” wkroczył na ścieżkę legislacyjną, jednak po czterech latach prac Ministerstwo Środowiska poinformowało 9 kwietnia 2015 r., że ustawy nie będzie. Jednocześnie dowiedzieliśmy się, że podjęto prace nad stworzeniem dobrych praktyk dla samorządowców w zakresie problematyki przeciwdziałania uciążliwości zapachowej.

Środowisko inżynierskie, aby poprawnie rozwiązywać problemy hermetyzacji i dezodoryzacji, bazuje na takich materiałach, jak:

-           niemiecki zbiór reguł ATV-DVWK M204P „Zmniejszenie emisji substancji zapachowych (odorantów) z oczyszczalni ścieków – stan techniki i jej zastosowanie”,

-           norma PN-EN 13725:2007 „Jakość powietrza – Oznaczanie stężenia zapachowego metodą olfaktometrii dynamicznej”,

-           dobre zasady podczas prowadzenia inwestycji często zaczerpnięte z podobnych inwestycji w krajach wysoko rozwiniętych,

-           materiały techniczne firm specjalizujących się w systemach hermetyzacji i dezodoryzacji obiektów gospodarki komunalnej, np. oczyszczalni ścieków sanitarnych oraz różnych systemów kanalizacji sanitarnej.

Rozwiązanie problemów w praktyce

Jak branżowe środowisko inżynierskie powinno praktycznie rozwiązywać problemy nadmiernej emisji odorów w podstawowych dwóch grupach obiektów: sieci kanalizacji sanitarnej wraz z urządzeniami oraz w oczyszczalniach ścieków?

Podstawowym działaniem powinna być profilaktyka, polegająca na utrzymywaniu w dobrej kondycji wspomnianych obiektów podczas eksploatacji.

W przypadku kanalizacji sanitarnej ilość ścieków zgodna z projektowaną przepustowością systemu (grawitacyjnego, ciśnieniowego bądź podciśnieniowego), ułatwia spławianie treści łatwo przyklejających się do ścianek kanałów i urządzeń oraz ogranicza ich zagniwanie, a w następstwie emisję odorów. Systematycznie należy przeprowadzać czyszczenie kanałów i urządzeń kanalizacyjnych z gromadzących się i zagniwających osadów, aby zmniejszyć ilość źródeł emisji odorów. Należy tak rozwijać sieci kanalizacyjne, aby ograniczać w nowych obiektach emisję odorów i pamiętać o zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń antyodorowych.

Jeżeli chodzi o komunalne oczyszczalnie ścieków sanitarnych, wymagane są: należyta dbałość o poprawne prowadzenie procesów technologicznych oczyszczania ścieków czy obróbki osadów ściekowych oraz o wykonywanie systematycznych konserwacji i przeglądów wszystkich urządzeń. Ważne jest wyposażenie w adekwatne do skali obiektu i rangi otoczenia urządzenia oraz zabezpieczenia ograniczające emisję odorów, które powstają nie tyko podczas poprawnej eksploatacji, ale zwłaszcza w trakcie awarii w oczyszczalni ścieków.

 

Tab. 2 Technologie oczyszczania powietrza z odorów.

Technologie oczyszczania powietrza złowonnego:

1. Biofiltracja – biofiltry.

2. Sorpcja na złożach z węgla aktywnego – filtry węglowe złożowe czy świecowe.

3. Płuczki wodne i skrubery chemiczne.

4. Techniki z użyciem preparatów chemicznych i biologicznych – mgły i bariery przestrzenne, maty żelowe, preparaty dozowane do ścieków.

5. Nowoczesne techniki usuwania związków złowonnych.

Często są to techniki dwu lub więcej etapowe. Źródłem i inspiracją do tworzenia tych technik są potrzeby procesowego oczyszczania gazów.

5.1. Procesy PhoCatOx i IonActOx.

5.2. Procesy biologicznych złóż zraszanych, wspomagane sorpcją na węglach aktywnych, np. Lava Rock.

Biofiltracja – biofiltry oraz płuczki wodne

Biofiltry służą do oczyszczania powietrza z substancji gazowych, lotnych i aerozoli, które znajdują się jako zanieczyszczenia w powietrzu zużytym na terenie obiektów technologicznych oczyszczalni ścieków komunalnych czy innych obiektów technologicznych w przemyśle. Biofiltr to nie filtr w rozumieniu ściśle technicznym, a raczej bioreaktor, w którym zasiedlone mikroorganizmy selekcjonują z przepływającego powietrza cząstki zanieczyszczeń i przekształcają przez własny system immunologiczny w produkty przyjazne dla środowiska.

Rysunek 1 ukazuje organizację procesu biofiltracji wspomaganego na wstępie przez płuczkę wodną, która zapewnia odpowiednią wilgotność powietrza dostarczanego do biofiltra. Złoże biofiltra wyposażone jest dodatkowo w system zraszania cyklicznego, aby zapewnić jego odpowiednią wilgotność. W skład kompaktowego biofiltra wchodzi także wentylator transportujący zanieczyszczone powietrze o sprężu pozwalającym na pokonanie oporów złoża. Wentylator zazwyczaj obsługuje elektroniczny system regulacji obrotów, zwiększający spręż przy wzroście oporów złoża. Płuczka wodna wyposażona jest w wewnętrzny system zraszania powietrza przeciwprądowo wodą pompowaną w obiegu zamkniętym z możliwością dopuszczania świeżej wody i zrzutu wody zużytej. W warunkach zimowych do podgrzewania wody służy zamontowana w zbiorniku płuczki grzałka elektryczna. Strumień powietrza po opuszczeniu płuczki kierowany jest pod ruszt biofiltra, na którym spoczywa złoże. Powietrze po przejściu przez złoże wydostaje się do atmosfery, ulatując pionowo w górę. Proces bioreakcji następuje przy przechodzeniu powietrza przez złoże. Zachodzące tam reakcje opisano na rysunku 2. Istotnym elementem biofiltra jest złoże. W przypadku prezentowanego biofiltra zastosowano preparowane biochemicznie i termicznie korzenie drzew. Sterowanie biofiltrem i osprzętem odbywa się za pomocą sterownika mikroprocesorowego programowalnego, umieszczonego w szafie sterowniczej w bezpośredniej bliskości urządzenia. Powietrze złowonne, zanim dotrze do biofiltra, przechodzi przez płuczkę wodną, gdzie w dużej mierze wypłukiwane są zanieczyszczenia i zapewnia się wilgotność niezbędną w procesie biofiltracji (rys. 3).

Rys. 1. Schemat biofiltra

Rys. 2. Reakcje w biofiltrze

 

Rys. 3. Reakcje w płuczce wodnej i skruberze chemicznym (do usuwania amoniaku emitowanego podczas suszenia osadu ściekowego)

 

Skrubery chemiczne

Techniki oczyszczania powietrza za pomocą skruberów chemicznych znajdują zastosowanie głównie w przemyśle chemicznym w obszarach procesowych. W wielu krajach zachodnich i USA w dużych oczyszczalniach ścieków komunalnych używa się ich do oczyszczania powietrza złowonnego, a w ostatnich latach coraz częściej rozwiązania te pojawiają się w Polsce, i to najczęściej w gospodarce osadowej, służąc głównie do usuwania dominującego w powietrzu z suszarek amoniaku (suszarnie osadów ściekowych). Na rysunku 3 pokazano reakcję w skruberze przeznaczonym do usuwania amoniaku za pomocą roztworu kwasu siarkowego.

Produkowane są dwa rodzaje skruberów – płuczki natryskowe i płuczki z wypełnieniem – które

stosuje się do: wentylacji i obróbki procesowej SO2, HCl, HF, NH3 itp., do oczyszczania powietrza w zakładach galwanicznych, chemicznych, w odlewniach, w hutach stali i szkła, w przemyśle samolotowym, oczyszczania powietrza w pomieszczeniach sterylnych i w produkcji obwodów drukowanych oraz odzyskiwania germanu w firmach produkujących włókna optyczne.

Sprawność, w zależności od stopnia zabrudzenia i rodzaju usuwanego zanieczyszczenia, wynosi od 85% do 99,8%.

Płuczki natryskowe

Płuczka natryskowa pozwala na obróbkę powietrza, zawierającego rozpuszczalne zanieczyszczenia (kwasy, amoniaki, dwutlenek siarki).

W tym przypadku zanieczyszczenia podczas przepływu w przeciwprądzie zmieniają postać z gazowej na rozpuszczalną i ulegają neutralizacji dzięki wtryskowi reagentu.

Płuczka tego typu znajduje zastosowanie w instalacjach w zakładach chemicznych, oczyszczalniach ścieków komunalnych i przemysłowych, kompostowniach oraz stacjach składowania odpadów.

Materiał obudowy płuczek natryskowych to PEHD lub polipropylen PPH, wydajność sięga 130 000 m3/h, urządzenie wymaga minimalnego nadzoru, występuje różnorodność kształtów, materiałów i wykonania.

Płuczki z wypełnieniem

Płuczka gazowa z wypełnieniem jest rozwiązaniem proponowanym w celu rozpuszczenia zanieczyszczeń w procesie przemywania i neutralizacji. Wypełnienie to przeważnie PPH, co pozwala na zwiększenie powierzchni wymiennej pomiędzy cieczą a zanieczyszczeniami.

Ciecz płucząca spływa po elementach wodochłonnych wypełnienia, a to powoduje interakcję gazu z cieczą. Na początku zanieczyszczenia są rozpuszczane, następnie ulegają degradacji i neutralizacji dzięki dodawanym reagentom. Ciecz jest wymieniana okresowo.

Charakterystyka płuczki z wypełnieniem: materiał obudowy to PEHD lub polipropylen PPH, wydajność do 130 000 m3/h, wymaga minimalnego nadzoru, różnorodność kształtu, materiału wykonania itp.

Na rysunku 4 przedstawiono schemat skrubera chemicznego dla konkretnego rozwiązania technicznego zastosowanego w Polsce. Kolumna skrubera wypełniona jest pierścieniami Raschiga lub podobnymi, najczęściej wykonanymi z tworzyw sztucznych, które tworzą złoże od góry zraszane przez roztwór chemiczny, a od dołu do góry przepływa powietrze z zanieczyszczeniami, podlegającymi rozkładowi chemicznemu. W tym przypadku zanieczyszczeniem jest amoniak, a kwas siarkowy to neutralizator. Przykładowo siarkowodór może być neutralizowany za pomocą NaOH, chloru czy podchlorynu.

schemat1.png

Rys. 4. Schemat płuczki chemicznej

Sorpcja na złożach z węgla aktywnego

Porowata struktura węgla aktywnego pozwala z przepływającego przez złoże węglowe powietrza złowonnego wychwycić zanieczyszczenia, które są sorbowane na rozległej powierzchni porów. W stosunku do złoża biologicznego węgiel ma tę przewagę, że działa zaraz po uruchomieniu, w tym cyklicznie lub z dużymi przerwami. Natomiast złoża biologiczne potrzebują 4-6 tygodni do uzyskania pełnej skuteczności. Ponadto do poprawnej pracy biofiltrów wymagany jest stały i stabilny ilościowo dopływ zanieczyszczeń, aby podtrzymać życie biologiczne. Wyraźną przewagę nad filtrami złożowymi mają węglowe filtry świecowe, ze względu na: mniejsze opory przepływu powietrza przez cienką warstwę węgla, a tym samym mniejsze zapotrzebowanie na moc dla wentylatora oraz łatwiejszą wymianę węgla przy podobnych gabarytach urządzenia.

Techniki z użyciem preparatów chemicznych i biologicznych

Do technik tych zalicza się mgły i bariery przestrzenne (mokre i suche), maty żelowe, preparaty dozowane do ścieków itp. Mają one duże znaczenie w oczyszczaniu powietrza złowonnego w oczyszczalniach ścieków komunalnych, jednak najczęściej stosowane są w obiektach komunalnych gospodarki odpadami, takich jak składowiska odpadów, kompostownie, sortownie itp. Istnieje duża różnorodność tych technik, m.in. preparaty chemiczne i biologiczne w dostarczane i aplikowane w rozmaitych postaciach.

Zastosowanie jest ukierunkowane na trzy podstawowe aspekty:

  1. Działanie doraźne (tymczasowe) z racji dużej prostoty osprzętu i tempa wdrożenia w obiekcie technologicznym (szybkie uzyskanie efektu częściowego ograniczenia emisji odorów).
  2. Zabezpieczanie obiektów o dużych gabarytach, gdy hermetyzacja jest bardzo kosztowna.
  3. Działanie systemowe przez dozowanie preparatu do medium (ścieków), aby przynajmniej częściowo zminimalizować emisję odorów.

Procesy PhoCatOx i IonActOx

Techniki usuwania związków złowonnych często mają charakter dwu- lub więcej etapowy. Źródłem i inspiracją do ich tworzenia bywają potrzeby procesowego oczyszczania gazów.

Proces PhoCatOx i IonActOx polega na dwuetapowym traktowaniu gazów odlotowych, w pierwszej kolejności promieniami lamp UV, a następnie złożem katalitycznym z węgla aktywnego (tzw. konwerterem katalitycznym). Ponadto z tlenu zawartego w gazach odlotowych powstaje ozon. Rodniki są zawsze znacznie bardziej reaktywne niż nieoczyszczane molekuły i natychmiast początkują utlenianie w obecności dostępnych utleniaczy. Całkowite utlenienie substancji odorotwórczych zawartych w gazach odlotowych wymaga dostatecznego kontaktu cząstek reagujących.

Reakcje fizykochemiczne zachodzące podczas procesu PCO mają bardzo złożony charakter. Utleniacze, np. ozon czy rodniki hydroksylowe, są wytwarzane przez promienie UV i służą do rozkładu związków odorowych. Przykładowo siarkowodór ulega rozkładowi wg tzw. reakcji Klausa. W komorze jonizacyjnej siarkowodór utlenia się i powstaje dwutlenek siarki. Z kolei dwutlenek siarki w obecności konwertera katalitycznego wchodzi w reakcję z siarkowodorem i powstają siarka oraz woda. Inne produkty rozkładu to głównie dwutlenek węgla oraz woda.

Rys. 5. Instalacja PCO

 

Rys. 6. Instalacja IAO

Złoża biologiczne zraszane w oczyszczaniu powietrza

Synonimy, skróty i/lub nazwy procesu: BTF, Lava Filter, Biodenox, Lava Rock.

Usuwane składniki: węglowodory: alkohole, aldehydy i ketony, kwasy tłuszczowe i ich estry, fenole, styren, naftlen; zapach; związki azotu i NH3, aminy, heterocykliczne związki azotu; H2S, merakptany, heterocykliczne związki siarki, disiarczek węgla; dichlorometan, 1,2-dichloroetan, chlorofenol, trichloroetan, chlorek winylu.

Nie nadaje się do usuwania węglowodorów alifatycznych, tetrachloroetylenu i 1,1,1-trichloroetanu.

Złoże biologiczne zraszane jest połączeniem biofiltra oraz bioskrubera. Bakterie odpowiedzialne za rozkład unieruchamiane są na wypełnieniu filtra lub materiale filtracyjnym. Materiał filtracyjny składa się z pianki syntetycznej, lawy lub tworzywa sztucznego. Powierzchnia nośnika powinna mieć strukturę, która pozwoli biomasie na skuteczne przywarcie do niego (związanie z materiałem).

Nośnik stale pokrywany jest wodą. Oznacza to, że woda musi być równomiernie rozpylana nad wypełnieniem filtra. Zanieczyszczenia przedostają się do warstewki cieczy, po czym są rozkładane przez bytujące w filtrze bakterie.

W celu pielęgnowania biomasy niezbędne dla niej składniki odżywcze dodaje się do wody. Woda ta dodatkowo odprowadza nadmiar osadu/biofilmu oraz produkty rozkładu, które mogą hamować rozwój biomasy.

Ciecz płucząca, krążąca nad wypełnieniem, musi być poddawana kontroli pod kątem pH, zawartości składników odżywczych oraz stężenia soli. Wskaźnik pH można mierzyć ciągle i na bieżąco korygować. Dawki składników odżywczych są okresowo poddawane analizie. W celu utrzymania stężenia soli w dopuszczalnych granicach jedna z sekcji musi być opróżniana i napełniana słodką wodą. Proces ten może bazować na zjawisku przewodności właściwej.

Pomiar temperatury gazów zanieczyszczonych pomaga ochronić złoże biologiczne, jeśli istnieje prawdopodobieństwo przekroczenia ustalonych limitów.

Dobry przykład

Wodociąg w Markach pod Warszawą w ciągu ostatnich kilku lat był rozwijany, a w 2015 r. zakończono budowę rozległego, obejmującego cały teren miasta, systemu kanalizacji sanitarnej o łącznej długości ok. 185 km.

Wybudowano system kanalizacyjny na płaskim i obszernym terenie miejskim (ilość mieszkańców ponad 30 tys., dominuje zabudowa jednorodzinna), który z uwagi na warunki gruntowo-wodne wymagał zastosowania mieszanych technik grawitacyjno-tłocznych, podciśnieniowych i ciśnieniowych. Taka inwestycja była możliwa dzięki wsparciu unijnemu w ramach POIiŚ w latach 2007-2013. Obecnie w miejskim systemie kanalizacji sanitarnej pracuje 47 pompowni sieciowych, prawie 550 przepompowni przydomowych oraz ponad 650 zaworów podciśnieniowych, a łączna długość kanałów grawitacyjnych, przewodów ciśnieniowych i podciśnieniowych wynosi prawie 200 km.

Jakie działania podjęto w Markach, aby uchronić mieszkańców przed emisją odorów z tak rozległego systemu, w którym w prawie 70% ścieków sanitarnych pochodzi z obszarów zabudowy jednorodzinnej?

Działania były kompleksowe i bazowały na przemyślanych projektach, w których udało się uniknąć błędów przeszacowania średnic kanałów i nadmiaru przepustowości wycinków systemu. Ponadto zastosowano niewielkie, ale skuteczne zabezpieczenia antyodorowe w postaci biofiltrów, głównie w pompowniach sieciowych. Jednym z najważniejszych działań było zrealizowanie przez spółkę projektów i wykonanie przyłączy kanalizacyjnych w ramach pełnienia funkcji inwestora zastępczego w odniesieniu do mieszkańców (w ciągu trzech lat wykonano prawie 4 tys. przyłączy, co przyniosło efekt ekologiczny, stało się źródłem przychodów dla spółki i zapewniło takie działanie systemu kanalizacyjnego, że nie pojawiają się źródła odorów. Co istotne, tam, gdzie mimo wszystko sygnalizowano występowanie odorów, ekipa eksploatacyjna przy pomocy fachowego doradztwa i sprzętu lokalizowała źródła uciążliwości i przedstawiała propozycje rozwiązań problemu (używano mobilnych detektorów odorów oraz „zadymiarek” do odnajdywania wewnętrznych nieszczelności kanalizacji sanitarnej w budynkach mieszkalnych). W tak rozległym systemie były tylko dwa przypadki, w których trzeba było dodatkowo zamontować wspomagające zabezpieczenia antyodorowe.

Istotne elementy instalacji dezodoryzacji.

Wentylatory i separatory to kompletna gama produktów, począwszy od standardowych akcesoriów wentylacyjnych, po produkty wykonywane na życzenie. Wśród dostępnych na rynku wentylatorów znajdziemy m.in.: promieniowe (wydajność od 100 do 150 000 m3/h), wentylatory dachowe (wydajność od 100 do 60 000 m3/h) i kanałowe (wydajność od 1000 do 35 000 m3/h). Wykonuje się je z PP, PE, PVC, PVDF, o dużej odporności na trudne warunki pracy.

Separatory kropli stosowane są zazwyczaj przed filtrami węglowymi i działają na zasadzie inercji. Pozwala to na separację aż do 99,9% kropli większych niż 15µ w poziomym strumieniu gazu. Konstrukcja z PPh, PEHD, PVC lub inoxu jest przystosowana do kontaktu ze związkami agresywnymi i korozyjnymi.

Wydatki nawet do 90 000 m3/h

Nie wymaga dużego nakładu pracy. Funkcjonowanie separatora jest proste i niezawodne. Istnieje wiele możliwości konfiguracji kształtu, materiału, dokładności separacji itd.

Skuteczne rozwiązania w Polsce

Wybrano skuteczne aplikacje rozwiązań eliminacji odorów z komunalnych oczyszczalni ścieków, w tym z suszarni osadów ściekowych w Polsce.

 

Tab. 3. Przykłady rozwiązań eliminacji odorów z komunalnych oczyszczalni ścieków w Polsce

P1020235 

Biofiltry OŚ w Radomiu

Biofiltr kontenerowy MCBF 30 000 m3/h.

Oczyszczalnia ścieków w Radomiu – powietrze z suszarni osadów ściekowych.

Przed biofiltrem zastosowano skruber wodny, aby zredukować amoniak do poziomu poniżej 40 ppm.

Wentylator i skruber zapewniła firma ANDRITZ jako dostawca systemu suszenia osadów ściekowych.

Wydajność biofiltra – 30000 m3/h zanieczyszczonego powietrza.

Zawartość tlenu w zanieczyszczonym powietrzu powinna wynosić 15-20%.

Materiał filtracyjny – drewno pochodzące z korzeni drzew (Bioteg BT50/BT100).

Biofiltr pracuje w pełni automatycznie i został optymalnie zaprogramowany do biologicznej degradacji amoniaku, H2S i innych zanieczyszczeń.

Filtry węglowe OŚ w Krakowie

OŚ Płaszów dla Krakowa – filtry węglowe świecowe o łącznej wydajności 20700 m3/h.

Biofiltry w Łomży

System oczyszczania powietrza w Olsztynie

W oczyszczalni ścieków w Łomży zastosowano biofiltr MCBF 37000-3 o wydajności 37000 m³/h.

Układ technologiczny usuwania związków odorowych z dominującym amoniakiem współpracuje z suszarką do osadów ściekowych, której dostawcą jest firma HUBER.

Instalacja biofiltra składa się z trzech kontenerów ze złożem filtracyjnym, bez wstępnej płuczki. Obciążone odorami wilgotne powietrze jest zasysane przez zainstalowany w obiekcie wentylator promieniowy i rozdzielane przez rurociąg do trzech modułów biofiltra.

 

System oczyszczania powietrza w Oczyszczalni Ścieków „Łyna” w Olsztynie.

Skruber chemiczny i biofiltr kontenerowy MCBF 2000 m3/h wyposażony w wentylator, płuczkę wodną oraz powierzchniowy system zraszania złoża.

 

 

 

 

System PCO w Giżycku

Oczyszczalnia Ścieków w Giżycku – reaktor poddany hermetyzacji i kolumna procesowa PCO.

DSC01926.JPG

Biofiltry w Koszalinie

Biofiltry o wydajności 5000 m3/h w Koszalinie po skruberze chemicznym.

 

Systemy oczyszczania powietrza w Poznaniu

OŚ Koziegłowy dla Poznania – system oczyszczania powietrza typu Lava Rock (4x12000 m3/h). Zastosowano dwustopniowy system oczyszczania powietrza złowonnego, składający się z biologicznego złoża zraszanego typu Lava Rock (firmy CMI z Alzacji) z sorpcją na węglu aktywnym po przejściu powietrza przez odkraplacz. Wdrożono także monitoring on-line jakości powietrza po procesie oczyszczania.

System oczyszczania powietrza w Mosinie

OŚ Mosina k. Poznania – system dwustopniowy Lava Rock o wydajności ok. 9000 m3/h.

Pomimo braku w Polsce prawa regulującego problematykę odorową, jak również dobrych praktyk inżynierskich w zakresie hermetyzacji i dezodoryzacji obiektów emitujących związki odorowe, branża zabezpieczeń antyodorowych rozwija się dynamicznie dzięki wzorcom z Niemiec i innych krajów zachodnich. Szczególnie w ramach inwestycji wspomaganych przez fundusze unijne na polski grunt są przenoszone nowoczesne rozwiązania w tej dziedzinie.

Podstawą działań ograniczających emisję odorów z obiektów kanalizacji sanitarnej i oczyszczalni ścieków jest poprawna eksploatacja systemów kanalizacyjnych i utrzymywanie optymalnych parametrów procesów technologicznych. Niemniej istotne okazuje się wyposażenie wybranych obiektów systemu kanalizacji i oczyszczalni ścieków we właściwie dobrane systemy antyodorowe.

Oczyszczanie powietrza złowonnego emitowanego przez obiekty gospodarki komunalnej, w tym szczególnie suszarnie osadów ściekowych, może być zapewnione za pomocą różnych technik, jednak najbardziej skuteczne są metody ich szeregowego łączenia.

Bogata lista zainstalowanych w Polsce systemów hermetyzacji i dezodoryzacji, technicznie opartych częściowo na wyrobach krajowych jednak w większości na zagranicznych, w ostatnim czasie ewoluuje w kierunku najnowszych technik, stosowanych w krajach najbardziej rozwiniętych.

Bardzo duże znaczenie dla rozwoju branży mają wyspecjalizowane firmy, które dzięki współpracy z tym sektorem na arenie międzynarodowej, wprowadzają na polski rynek innowacyjne produkty.

Kajetan Paweł Specjalski, dyrektor Zarządu Wodociągów Mareckich